Scheiden is rouwen, en ik ben al ontzettend blij dat steeds meer mensen dit eindelijk beginnen te beseffen én te aanvaarden. Maar rouwen alleen is helaas niet genoeg, als je écht een andere toekomst wil. Onder het zichtbare verdriet zit bij heel veel mannen en vrouwen – net zoals vroeger bij mij – nog iets anders verborgen. Een diepgeworteld oud patroon dat relaties saboteert, je eigenwaarde ondermijnt en je telkens opnieuw naar dezelfde dynamiek trekt. Zonder het te beseffen zit je in een vicieuze cirkel waar je eigenlijk niet meer mee te maken wil hebben.
In mijn gratis masterclass geef ik al een eerste inkijk, zodat je de broodnodige inzichten krijgt. En telkens opnieuw ben ik verbaasd: van de 100 deelnemers is er zelden één die weet waar ik het over heb. Dat móét veranderen. Daarom neem ik je vandaag mee in twee herkenbare voorbeelden die je zullen helpen om het verschil te voelen tussen échte verbinding en zelfverlies.
Rouwen alleen is niet genoeg om herhaling te voorkomen
Omdat ik zelf twee scheidingen heb meegemaakt, weet ik hoe belangrijk het is dat mensen een totaalpakket meekrijgen. Je scheiding écht verwerken door actief te rouwen is de belangrijkste eerste stap. Maar daarna – en eigenlijk nog belangrijker – volgt het innerlijke werk: de patronen doorbreken die maken dat je telkens opnieuw in dezelfde dynamiek belandt. Alleen zo kan je ervoor zorgen dat je in de toekomst een gezonde relatie aantrekt. En deze niet saai vindt, want ook hier zat er voor mij in het begin van mijn relatie met Huibert een grote valkuil.
Ik was het niet gewend dat liefde in rust kon verlopen, het voelde abnormaal om genegenheid te voelen zonder daarvoor te moeten vechten. Mijn innerlijke systeem sloeg alarm. Als je dan niet weet wat er aan de hand is, dan laat je vanuit dat oude patroon een gezonde relatie los. Gelukkig stond ik toen al zover en ben ik gebleven. Want deze man én een gezonde relatie is alles behalve saai, haha. 🧩🧩
Mijn levensloop is een ‘prachtig’ voorbeeld van hoe het níet moet. Even in een notendop en zonder pijnlijke details uit respect voor mijn omgeving: op mijn 17de ging ik samenwonen met mijn eerste man. Ik zat toen al volop in de codependentie, al had ik daar zelf geen flauw benul van.
Na mijn eerste scheiding vluchtte ik meteen in de armen van mijn tweede man. Geen tijd (of was het angst?) om te voelen, mijn aandacht ging naar de kinderen en naar zo snel mogelijk ‘mij terug beter voelen’. Ik woonde als volwassen vrouw met twee kleuters terug bij mijn ouders: verliefd worden was een ontsnapping.
Het leek normaal en efficiënt.
De makkelijkste weg.
Ik kon weer door.
Maar niets is minder waar.
Rouw achtervolgt je, tot het gevoeld mag worden.
Na mijn tweede scheiding pakte ik het gelukkig anders aan. Ik rouwde bewust en was er rotsvast van overtuigd dat ik het nu beter zou doen. Ik vond alleen zijn verschrikkelijk, dus echt de diepte ben ik niet ingegaan. Dat resulteerde weer in … foute relaties. Ik begreep het niet, want ik was lief en deed mijn best. Maar het lukte me niet, wat deed ik verkeerd?
Niets.
Ik had ‘gewoon’ nog ‘wat’ innerlijk werk te doen.
En zo gewoon was dat niet. Want toen mijn therapeut een woord op tafel legde waarvan ik dacht dat ze Chinees sprak, begon pas het échte werk.
Een wereld ging voor mij open.
Of zoals we in Gent zeggen: “’t Kind kreeg een naam.”
Gelukkig was het geen ziekte of aangeboren afwijking. Het was een rugzak vol overlevingsstrategieën. Aangeleerd gedrag dat ik dus ook kon afleren. Oef. Het kon dus misschien toch nog goed komen met mij. 😜
Tijdens mijn innerlijke reis ontdekte ik dat codependentie dé rode draad was in mijn leven. Het verklaarde waarom ik nooit écht mezelf was in relaties, waarom ik zoveel kameleon-gedrag vertoonde, en waarom ik telkens partners aantrok die perfect pasten bij mijn oude pijn. Telkens weer net iets anders, maar onderaan zat steeds dezelfde dynamiek. Kameleon-Veerle had dat nog niet door, en deed alleen nog maar meer haar best. Niet wetende dat ik dus steeds meer codependent gedrag ging vertonen. Waardoor het eigenlijk steeds erger werd.
Ondertussen ben ik sinds 2018 rouwtherapeut en wat later ook codependentiecoach. Daarom combineer ik nu al jaren ROUW én HECHTING in mijn eigen ontwikkelde K.R.A.C.H.T.-methode©. Kracht staat hier niet voor de clichézin “Kom in je kracht”, maar voor de eerste letters van mijn zes modules: Kinderen, Rouw, Aandacht, Communicatie, Hechting, Toekomst.
In deze training maken vooral de tweede en de voorlaatste module de grootste impact. Want het één kan niet zonder het ander als je wil leven vanuit je authentieke zelf, en uiteindelijk een écht gezonde en veilige relatie wil aantrekken. Want wat ik nu al sinds 2015 heb met Huibert, dat wens ik jou met heel mijn hart toe. In mijn gratis masterclass help ik je ontdekken of codependentie ook bij jou speelt. En omdat dit in volle rouw soms moeilijk te begrijpen is, leg ik in dit blog uit wat codependentie écht is aan de hand van twee voorbeelden: eentje uit mijn praktijk, en eentje uit mijn eigen leven.
Codependentie in het kort
Veel mensen verwarren codependentie met zorgzaamheid. Maar codependent gedrag is géén teken van liefde. Het is een overlevingsstrategie waarin je de ander nodig hebt om jezelf goed te kunnen voelen. Je richt je op de ander om de leegte, de onrust of de pijn in jezelf niet te hoeven voelen.
De essentie wordt prachtig samengevat in deze zin:
I fix your emotion so I don’t have to feel mine.
Dat is codependentie in een notendop: de ander helpen/redden, zodat jij niet hoeft te zakken in je eigen gevoel. Het lijkt veiliger om bezig te zijn met de emoties en het welzijn van anderen, dan je eigen pijn onder de loep te nemen. Sommigen gaan daar nog een slag verder in: wanneer ik zeg dat hun relatie eigenlijk niet zo gezond was als ze dachten, gaan ze instant romantiseren. “Maar er waren ook veel goede momenten hoor. Zo slecht was hij nu ook weer niet. Maar ze heeft echt wel een slechte jeugd gehad …” Vooral dat laatste is opmerkelijk, zie je het? Je gaat terug met jouw focus naar de ander of je bagatelliseert de problemen die er waren in jullie relatie. Je blijft nog liever in het slechte bekende, dan dat je alleen zou moeten zijn.
En geloof me: dit gedrag komt niet alleen voor in liefdesrelaties.
Integendeel.
Codependentie leeft vaak het sterkst in de familiekring (want daar kent het vaak zijn oorsprong), met ouders en/of kinderen, in vriendschappen, op het werk of op plaatsen waar jij je “nodig” voelt.
Het is een patroon om liefde te ontvangen, maar het staat ver van romantiek.
Door je steeds af te stemmen op de behoeften van anderen, weet je na een tijd niet meer wat je zélf wil. Sterker nog: je weet niet meer wie jij, in je essentie, écht bent. Wat je wél weet, is dat je extreem bang bent om alleen te zijn. En dat is logisch. De meeste mensen die codependentie herkennen zijn – net als ik vroeger – nog nooit écht alleen geweest.
Codependentie toont zich niet alleen in de grote dingen, maar vooral in de kleine, dagelijkse microreacties. Die subtiele patronen voelen na jaren zó vertrouwd, dat ze als een deel van je identiteit gaan aanvoelen. Je vindt het ‘normaal’, tot je het leert ontmaskeren.
En dat ontmaskeren is niet simpel, want in die beweging moet je plots ‘jezelf’ voelen. Dat doet pijn. Waardoor je weer de drang voelt om met de problemen van een ander bezig te zijn. Want zorgen voor, helpen of oplossen, houd je weg van je eigen problemen en dus ook van je eigen emoties, pijn en groei.
In gesprek met mijn cliënten vergelijk ik het vaak met afkicken van een verslaving:
je weet dat het patroon je pijn doet, je weet dat het je klein houdt, maar je onderbewustzijn grijpt telkens opnieuw naar die oude reflex. In sommige gevallen is volledige abstinentie (geen contact) nodig, om jezelf écht de ruimte te geven om te voelen wat JIJ voelt.
Als je dit destructieve patroon niet doorbreekt, zullen de ongezonde relaties steeds op jouw pad blijven komen. Dat is dé reden waarom rouwen alleen niet genoeg is na een scheiding of relatiebreuk. Gelukkig hoef je het doorbreken ervan, niet alleen te doen. Bij K.R.A.C.H.T. doen we dat samen. Dit is een reis en kan nooit een quick fix zijn. Geloof a.u.b. niet dat je dit met één masterclass kan doorbreken. Ik herhaal het nog eens: het is een totaalpakket dat je mag doorlopen. Je mag er stap voor stap doorheen gaan, niet alleen met mij en mijn team, maar vooral met de andere K.R.A.C.H.T.-leden. Daar ontstaat de veilige bedding waar je oude overlevingsstrategieën eindelijk mogen loskomen, én waar jij jezelf opnieuw leert vinden om ander gedrag te leren stellen.
Secret Santa: oftewel ‘codependentie onder de Kerstboom’
Sinds de scheiding zijn mijn kinderen altijd op Kerst bij hun vader geweest. Deze periode was voor mij door mijn eerste scheiding een traumatische ervaring geworden, waardoor ik heel lang niks meer heb gehad met Kerst.
Ik heb jarenlang ook geen Kerstboom gezet. (Achteraf denk ik soms: arme kids.) Maar ja, het is wat het is. Sinds een aantal jaren vieren we het wel weer in gezinsverband, ook aan ‘mijn kant’. Omdat we in ons samengesteld gezin best met veel zijn, doen we Secret Santa. Mijn dochter trok de briefjes en gaf door wie voor wie moet kopen. Iedereen dropte zijn verlanglijstje in de WhatsApp-groep, en ik voelde mijn ‘oude reflex’ meteen opkomen: “Gaan mijn ouders dat kunnen, wie moet ik helpen, de drang om te checken als iedereen wel zijn lievelingscadeau krijgt. Volop meedenken en vooral verantwoordelijkheden overnemen die niet eens van mij zijn.”
Het gebeurde in een ‘split second’. 100% automatisch. Tot mijn dochter mij iets vroeg om ook nog te regelen en ik mezelf geïrriteerd hoorde zeggen: “Weet je wat, volgend jaar moeten we geen Secret Santa meer doen, dan geeft iedereen mij 35 euro en koop ik wel alles.”
Elke trigger is een uitnodiging om te groeien.
Daardoor wist ik: “Oh Veerle… je doet het weer.”
Mag ik je even meenemen in het feit waarom dit codependentie is?
Want hier speelden verschillende klassieke kenmerken:
• Verantwoordelijkheid
Je neemt rollen over die niet van jou zijn.
Je voelt je verantwoordelijk voor het geluk van de ander.
(Ik wil dat iedereen blij is met zijn cadeautje.)
• Zelfregulatie via de ander
Als de ander blij is, ben jij oké.
Als de ander teleurgesteld is, voel jij dat in je eigen lichaam.
(Ik vind het lastig om te zien als iemand niet blij is met zijn cadeautje.)
• Grenzen die vervagen
Je hebt geen tijd.
Maar je doet het toch.
Dat is jezelf verlaten om de ander te redden.
(Ook al heb ik bergen mails te beantwoorden, ik was er toch mee bezig.)
• Irritatie als signaal van zelfverraad
Iemand anders krijgt de volle lading, niet omdat die persoon iets verkeerd doet,
maar omdat jij je eigen grens negeerde.
(Doordat ik er al veel tijd had ingestoken, irriteerde ik me wanneer er dan nog iets aan mij gevraagd werd.)
Het gezonde alternatief in exact dezelfde situatie?
Gezonde betrokkenheid zou dit kunnen zijn:
• Je helpt omdat je er alle tijd en ruimte voor hebt.
• Je doet het met plezier, niet vanuit spanning.
• Je voelt geen paniek als iemand teleurgesteld zou zijn.
• Je blijft in jouw rol, niet in die van ‘fixer’.
• Je blijft bij jezelf, niet bij ieders emotionele wereld.
Het gedrag lijkt hetzelfde – cadeautjes kiezen en meehelpen – maar de drijfveer is totaal anders.
Dat is het verschil tussen geven vanuit liefde en geven vanuit angst. En precies daar leer je jezelf terugvinden: in de energie waarmee je iets doet. Dat was ook dé eye-opener in mijn conversatie met Yvonne deze week.
Wanneer stilte voelt als afwijzing
Deze week schreef Yvonne mij iets heel herkenbaars: “Veerle, als een nieuw lid iets post in de groep en niemand reageert meteen, voel ik spanning. Ik voel hun pijn bijna in mezelf. Ik moet dan iets schrijven, anders voel ik de pijn van afwijzing bij mezelf.”
Dit is opnieuw een schoolvoorbeeld van codependentie, hoe subtiel ook.
Hoe weet je nu dat dit geen puur medeleven is, maar codependentie?
Want ook hier zien we weer klassieke kenmerken:
• Fusing
Samensmelten met de emotie van de ander
Ze voelt de pijn van het nieuwe lid alsof het háár pijn is. Hierdoor verliest ze het onderscheid tussen haar eigen gevoel en dat van de ander.
• Reageren om zelf rust te voelen
De kans dat ze reageert om vooral haar eigen innerlijke spanning te kalmeren, is bijzonder groot.
• Angst voor afwijzing
De stilte van de groep voelt als een bedreiging voor haar eigenwaarde.
Hoe ziet hetzelfde gedrag eruit wanneer het niet codependent is?
Gezond reageren ziet er zo uit:
• Je ziet de post.
• Je hebt compassie.
• Je reageert als je daar tijd en ruimte voor voelt.
• Als iemand anders reageert, ben je óók oké.
• En als niemand meteen reageert, denk je: “Het komt vast wel.”
Geen paniek of fix-reflex.
Je blijft bij jezelf, niet bij het verhaal van de ander.
En misschien het belangrijkste: medeleven is niet hetzelfde als medelijden.
Zie je hoe groot dat verschil is? Dat verschil bepaalt of je jezelf verliest – of bij jezelf blijft.
Herken jij die eye-opener net zoals Yvonne?
Na mijn feedback, schreef ze iets heel moois: “Ik snap nu dat hetzelfde gedrag kan komen uit twee verschillende drijfveren.” Exact dat is de kern. Codependentie gaat niet om wat je doet, maar waarom je het doet.
Drie stappen van bewustwording:
1. Je moet het eerst kunnen zien:
Alleen dat al is pijnlijk eerlijk zijn naar jezelf toe.
2. Vervolgens moet je het kunnen accepteren:
Zonder het typische romantiseren: “Ja maar, zo ben ik nu eenmaal.”
3. En je moet het verschil leren voelen:
Is dit mijn oude patroon? Of is dit mijn echte ik?
Dat is waar echte groei begint. Echt iedereen kan deze beweging maken.
Codependentie is geen identiteit. Het is een oud beschermingsmechanisme
Veel mensen blijven hangen in de zin: “Ja maar, zo ben ik nu eenmaal. Ik voel me goed hoor als ik dit allemaal doe.”
Ja natuurlijk.
Iemand die drugs neemt voelt zich ook goed.
Tijdelijk.
Maar kijk eens eerlijk naar jouw gevoel tussen al dat codependente gedrag door. Wat voel je wanneer je alleen bent? Of wanneer jouw acties niet beloond worden met de liefde waar je zo naar verlangt? Hoeveel waarden, grenzen en normen van jezelf duw je nog weg? Alleen maar om lief, makkelijk of ‘veilig’ gevonden te worden? Wist je dat veel van mijn cliënten eerder in hun huwelijk een burn-out kregen? Begrijpelijk, want codependentie is helemaal in jouw leven versmolten. Je geeft jezelf niet alleen in een relatie maar ook thuis én op het werk helemaal weg. Je loopt letterlijk leeg.
Maar weet. Het is niet nodig om jezelf te identificeren met codependentie of het te gebruiken als excuus: “Ik ben nu eenmaal zo, ik kan er niks aan doen.”
Ik weet het – dit klinkt hard.
Maar soms moet iemand je wakker schudden, niet om jou pijn te doen, maar om je eindelijk te laten zien wat je jarenlang hebt gemist.
Codependentie is geen identiteit!
Het is geen karaktertrek.
Ook geen persoonlijkheidslabel.
Laat staan een aangeboren afwijking.
Het is geen ziekte.
Ook geen stoornis.
Maar een verstoring.
Het is een wond.
Een verzamelnaam voor een hele reeks overlevingsstrategieën die ooit noodzakelijk waren,
maar die jou nu als volwassene in de weg staan.
Het vraagt moed om dat te zien.
En het vraagt nóg meer lef om te beslissen dat je het anders wil doen.
(En eerlijk? Mijn doelgroep maakt het mij business-wise niet makkelijk: jullie investeren tien keer liever in een ander dan in jezelf.)
Maar geloof me! Eens je die éérste knoop doorhakt voor jezelf, kies je eindelijk voor jouw heling in plaats van voor jouw angst. Dan opent er een weg die je misschien nog nooit eerder hebt gevoeld.
Een weg waarop je laag na laag afpelt,
en steeds dichter komt bij wie je werkelijk bent.
Dichter bij gezonde liefde en rust.
Maar vooral dichter bij het leven dat je diep vanbinnen al jouw ganse leven verlangt. Als dat geen waardevol cadeau voor jezelf is?
Verloochen jezelf dus niet met: “Ja maar, ik ben zo.”
Je was zo! Omdat je ooit geen andere optie had.
Maar vandaag heb je die wel. Alleen jij moet er durven voor kiezen. En alleen dat al, is voor veel mensen een proces op zich. Er zijn mensen die me eerst jaren volgen en elke nieuwsbrief lezen, om dan uiteindelijk toch nog te starten met de K.R.A.C.H.T.-methode©. Want die nieuwe date is toch niet wat ze ervan verwacht hadden. Bespaar jezelf dit verdriet en word eerst zélf de ware, alvorens je weer gaat daten.
Van rouwen naar vertrouwen, van leed naar liefde, van verlies naar verbinding
Lieve jij, codependentie is geen fout. Het is jouw signaal. Jouw uitnodiging om dieper te voelen, om eindelijk jezelf te mogen zijn. Wie na een scheiding of relatiebreuk alleen rouw verwerkt maar geen patronen doorbreekt, loopt het risico opnieuw in dezelfde dynamiek terecht te komen. Dat is precies waarom ik ROUW én HECHTING combineer. Omdat je anders maar een halve brug bouwt… om daarna weer in het moeras te belanden.
De innerlijke reis is een ervaring. Elke trigger, elke irritatie en elke ‘aha’ brengt je dichter bij jezelf.
En nee, daar kom je niet door enkel een boek te lezen. Misschien zat je nét nog op Bol om er eentje over codependentie te bestellen? Begrijp me niet verkeerd: inzicht is altijd de eerste stap. Maar een oud patroon kan je nooit doorbreken met theorie alleen. Ik kreeg bij mijn opleiding een verplichte literatuurlijst en alles wat je écht moet weten heb ik samengevat in mijn training.
Naast snappen en begrijpen moet je doen en voelen. Daarom krijg je in mijn training oefeningen die je opnieuw in je lichaam brengen, zodat je voelt wat er vanbinnen speelt en je oude reflexen langzaam oplossen. En ja, dat voelen is niet altijd leuk, maar het is wél precies daar waar echte heling begint.
Niet in perfect gedrag, maar in bewustzijn, mildheid en de moed om jezelf niet langer te verlaten.
Geef jij jezelf nu eindelijk deze kans?
Maak al een eerste waardevolle keuze voor jezelf en meld je vandaag nog aan voor mijn gratis online masterclass: Gelukkig(er) leven na je Scheiding. Ik geef je daar nóg meer uitleg over o.a. codependentie en op het einde krijg je een niet te missen aanbod om te starten met mijn K.R.A.C.H.T.-methode©.
Tijdens deze masterclass wil ik je vooral moed en hoop geven, door jou de juiste richting te laten zien. Jij hoeft die weg niet zelf uit te vinden, dat pad heb ik reeds bewandeld. Je mag ‘gewoon’ de route volgen en mijn team en ikzelf wandelen graag naast jou mee.
Heel graag tot snel. KLIK hier om jouw persoonlijke toegang alvast te reserveren.
Van hart tot hart,
Veerle
PS: Heb je de masterclass al gezien en voel je nu: “Ja, ik wil eindelijk kiezen voor mezelf.”
Vul dan het aanvraagformulier voor het gevoelsgesprek in. Schrijf erbij dat je al gekeken hebt, en ik geef je opnieuw de kans om in te stappen met €300 korting. Sinds kort kan je nu kiezen uit vier termijnmogelijkheden, zodat geld nooit in de weg hoeft te staan om jouw innerlijke reis te beginnen.
KLIK hier – we spreken elkaar snel.
PPS: Vind je dé grote sprong nu nog te spannend, maar ben je wél klaar voor een eerste stap? Dan nodig ik je met heel mijn hart uit in The Lighthouse Club: mijn veilige Facebookcommunity voor gescheiden mannen en vrouwen die net zoals jij op zoek zijn naar lichtpuntjes, herkenning en richting.
In deze warme groep kan je:
✨ jouw verhaal delen zonder schaamte of oordeel
✨ voelen dat je er niet alleen voor staat
✨ verbinden met mensen die exact weten wat je doormaakt
✨ al kleine stapjes zetten in jouw innerlijke reis, op jouw tempo
✨ dagelijks meedoen aan laagdrempelige zelfreflectie
✨ groeien door de kracht van gelijkgestemden
BONUS: Elke eerste van de maand kan jij jouw kaart kiezen die je vertelt wat jouw boodschap van de maand is.
Zo zie je maar, je hoeft het écht niet allemaal alleen te doen. Soms is één lichtstraal al genoeg om weer vooruit te kunnen.
KLIK hier en word vandaag nog lid van The Lighthouse Club – de plek waar jouw heling in beweging komt, zacht maar consequent.




